Volgens getuigenissen van vroegere bewoners besloeg de Fazenda Guaiquica rond 1910 al ongeveer 420 alqueires. De dynamische eigenaar zette al zijn krachten in voor de ontwikkeling ervan, en elk jaar werd er meer geproduceerd en gebouwd. Pedro Hereman zorgde voor de nodige installaties voor onderhoud en groei. Er werden een maïsmolen, machines voor het verwerken van rijst en koffie, een maniokmeelfabriek, een loods voor sinaasappelverwerking, een zagerij, een steenbakkerij, een werkplaats, een magazijn, een school en silo’s voor opslag van landbouwproducten gebouwd. De vijf kolonies van de boerderij stonden bekend als Kolonie van de Sede, Kolonie van de Olaria, Kolonie van het Midden, Kolonie van de Meelfabriek en de Kolonie van Guaiquica, waar zich een werkplaats voor landbouwgereedschap, drie woningen, een magazijn, opslagloodsen, evenals de eerste apotheek en het eerste klaslokaal van de boerderijschool bevonden, met daarnaast een woning. Deze kolonie vormde de kern voor het ontstaan van de huidige stadskern, genaamd Engenheiro Coelho.

De boerderij kende een periode van enorme ontwikkeling, met als economische basis de koffieteelt, die werd geëxporteerd naar België, waar de familie Hereman een koffiebranderij bezat die Braziliaanse koffie (Estrela Brasileira) commercialiseerde. De familie verkocht dit bedrijf in 1980. Naast koffie produceerden zij ook sinaasappelen, die eveneens naar België, Engeland en Nederland werden geëxporteerd. Guaiquica produceerde ook katoen, maniok, granen en bood onderdak aan

Pedro Hereman slaagde erin het traject van de spoorlijn (tak van Funilense/Sorocabana) te wijzigen zodat deze door het binnengebied van de boerderij liep en alle kolonies in de nabijheid lagen. In 1912 werd een station gebouwd in de Kolonie Guaiquica, dat dezelfde naam kreeg, en vanaf 27 augustus 1923 werd het “Engenheiro Coelho” genoemd, ter ere van Dr. Afonso Constante Coelho, die jarenlang inspecteur was bij de spoorlijn Santos-Jundiaí. Volgens de overlevering was Pedro Hereman een uitstekende beheerder en een stimulator van onderwijs. Hij bouwde en maakte de werking mogelijk van een klaslokaal, verbonden aan de gemeente Mogi Mirim, genaamd Escola Rural da Guaiquica, beheerd door het Staatssecretariaat van Onderwijs. Hij hield van muziek en om zijn werknemers te stimuleren, huurde hij een leraar uit Campinas in om hen les te geven, waarbij hij hen verplichtte regelmatig aanwezig te zijn, op straffe van inhouding van een deel van hun loon indien zij geen interesse toonden. Naast deze leraar werden andere docenten die lesgaven op de school van de kolonie ondergebracht op de boerderij. Sommige oudere bewoners vertellen een opmerkelijk detail over de eigenaar van de Fazenda Guaiquica (São Pedro). Tijdens zijn zakenreizen naar Europa eiste hij dat de muziekkapel, die op zijn kosten werd onderhouden, concerten gaf bij zijn vertrek in de haven van Santos en op het treinstation van