Het resterende deel van de Fazenda Guaquica werd geleidelijk aangekocht door inwoners uit de regio, zoals Luiz Fávero, de familie Teressari en João Berton. Fávero verhuisde in 1946 naar het centrum en zette de handelsactiviteiten voort die eerder door de familie Hermann werden beheerd. In 1945 werd elektriciteit aangelegd in de hoofdstraat en in 1947/48 kwam er openbare verlichting.

In de jaren 40 kocht Alfredo Francisco Guimarães (Alfredo Peixoto) verschillende percelen en bouwde vijf huizen binnen zes maanden. Dit was een periode van sterke stedelijke ontwikkeling in Engenheiro Coelho, met groeiende handel en dienstverlening.

Volgens Claudete Aparecida Soares werd in 1947 een vliegveld geopend, mede dankzij Lázaro Silva (Lazinho), een tandarts en eigenaar van een vliegtuig. Hij had contacten met bekende luchtvaartclubs die demonstraties gaven in de regio.

Vanaf 1950 groeide de bevolking langzaam, met als belangrijk moment een verkaveling in 1954 door Pedro Forner. In 1958 werd de Sint-Pieterskerk gebouwd. In 1963 kwam er een telefooncentrale. In 1968 werd een artesische put geopend om het watertekort te verminderen en werden waterpunten aangelegd.

Tussen 1969 en 1972 kregen alle huizen wateraansluitingen en werd een rioleringsnet aangelegd langs de hoofdlaan (Pedro Hereman) en omliggende straten.

Vanaf 1977, onder burgemeester Rubens da Silva Harros, kende de stad belangrijke verbeteringen: betere verlichting, geasfalteerde wegen, een waterzuiveringsinstallatie, uitbreiding van elektriciteit en telefonie, een politiebureau en bankdiensten (Bradesco en Caixa Econômica).